خط ویژه:

آزمایشگاه پاتوبیولوژی و ژنتیک رصد

نام آزمایش : PAI-1 (Plasminogen Activator Inhibitor-1)

نام آزمایش :  PAI-1 (Plasminogen Activator Inhibitor-1)

توضیح کلی آزمایش

PAI-1 یکی از مهم‌ترین مهارکننده‌های مسیر فیبرینولیز است که با مهار فعال‌کننده‌های پلاسمینوژن ( tPA و  uPA ) ، از تبدیل پلاسمینوژن به پلاسمین جلوگیری می‌کند. پلاسمین آنزیمی است که فیبرین را تجزیه کرده و لخته خون را حل می‌کند. بنابراین، PAI-1  با مهار این مسیر، باعث پایداری لخته و کاهش تجزیه آن می‌شود. سطح PAI-1 در خون تحت تأثیر عوامل ژنتیکی، التهابی، متابولیکی و هورمونی قرار دارد.

تست PAI-1 برای اندازه‌گیری سطح این پروتئین در پلاسما انجام می‌شود و در بررسی اختلالات ترومبوتیک، سندرم متابولیک، مقاومت به انسولین، و برخی بیماری‌های قلبی-عروقی کاربرد دارد.

کاربردهای بالینی آزمایش

فیزیولوژی و نقش PAI-1

PAI-1  توسط سلول‌های اندوتلیال، آدیپوسیت‌ها، پلاکت‌ها و سلول‌های کبدی تولید می‌شود. این پروتئین به‌صورت فعال یا نهفته در خون وجود دارد و فعالیت آن تحت تأثیر عوامل زیر تنظیم می‌شود:

افزایش PAI-1  باعث کاهش فیبرینولیز و افزایش خطر تشکیل لخته‌های پایدار می‌شود. کاهش PAI-1  نیز ممکن است منجر به خونریزی‌های غیرطبیعی شود، هرچند این حالت نادر است.

علائم بالینی مرتبط با اختلالات PAI-1

افزایش PAI-1

کاهش PAI-1

آزمایش‌های مکمل

ضرورت تشخیص زودهنگام

تشخیص زودهنگام افزایش PAI-1 در بیماران با عوامل خطر قلبی- عروقی یا ترومبوز مکرر می‌تواند از بروز سکته مغزی، آمبولی ریوی، یا انفارکتوس قلبی جلوگیری کند. در زنان با سقط‌های مکرر، بررسی PAI-1 می‌تواند علت زمینه‌ای را مشخص کرده و درمان هدفمند با داروهای ضدترومبوز را ممکن سازد. در بیماران دیابتی یا چاق، کنترل PAI-1 می‌تواند به بهبود متابولیسم و کاهش خطر عوارض کمک کند.

عوارض تشخیص دیرهنگام

عوامل افزایش‌دهنده سطح PAI-1

عوامل کاهش‌دهنده سطح PAI-1

منابع