انواع نمونه برای انجام آزمایش های تشخیص پزشکی

فناوری های امروزی امکان آزمایش بر روی طیف وسیعی از نمونه های جمع آوری شده از بدن انسان را دارند. در بیشتر مواقع، تنها نمونه خون لازم است. با این حال، نمونه هایی از ادرار، بزاق، خلط، مدفوع، منی و سایر مایعات بدن و بافت ها نیز قابل آزمایش هستند.

برخی از نمونه ها را می توان به طور طبیعی از خون یا سایر مایعات بدن به دست آورد. اما جمع آوری برخی دیگر از نمونه ها، به روش جراحی و بیهوشی نیاز دارند.

برخی آزمایشات را می توان روی بیش از یک نوع نمونه انجام داد. به عنوان مثال، آزمایش گلوکز را می توان روی نمونه های خون و ادرار نیز انجام داد. با این حال، نمونه مورد استفاده برای آزمایش اغلب با توجه به هدف آزمایش تعیین می شود: آزمایش قند خون برای کمک به تشخیص دیابت و نظارت بر سطح گلوکز خون در بیماران دیابتی استفاده می شود در حالی که گلوکز ادرار در موارد مشکوک به عفونت ادراری یا اختلال در کلیه درخواست میشود.

برخی از نمونه ها مانند ادرار، مدفوع و خلط به طور طبیعی در بدن وجود دارند و به راحتی نمونه گیری آنها قابل انجام است، مایع منی می تواند توسط بیمار جمع شود. جمع آوری برخی از نمونه ها از کودکان خردسال یا بیمارانی که محدودیت جسمی دارند ممکن است به کمک نیاز داشته باشد. معمولاً جمع آوری این نمونه ها بدون درد است، اما به دست آوردن آنها گاهاً ناخوشایند است.

گاهی این نوع نمونه ها را می توان در خانه جمع آوری و به آزمایشگاه تحویل داد، همچنین ممکن است نمونه ها در یک مرکز پزشکی مانند مطب پزشک، کلینیک یا بیمارستان نیز جمع آوری شوند و سپس با حفظ شرایط لازم برای انتقال، به آزمایشگاه تحویل داده شوند.

 نمونه های زیر را افراد میتوانند در خانه تهیه کرده و سپس به آزمایشگاه تحویل دهند:

مایع منی:

معمولاً مردان باید حداقل 2 روز قبل از جمع آوری نمونه از انزال خودداری کنند. نمونه نباید در یخچال نگهداری شود بلکه باید ظرف در جیب قرار داده شود و ظرف 60 دقیقه به آزمایشگاه انتقال داده شود.

خلط:

به بیماران آموزش داده می شود که خلط را تا حد ممکن از ریه ها خارج کنند. بهتر است صبح اول قبل از خوردن یا نوشیدن، با انجام چندین بار تنفس عمیق، انجام شود. نمونه خلط باید نسبتاً غلیظ باشد.

مدفوع:

بیماران معمولاً این نمونه را خودشان جمع می کنند، اغلب توصیه می شود که از خوردن برخی غذاها پیش از انجام آزمایش خودداری کنند. نمونه باید در ظرف مخصوصی قرار گیرد و به آزمایشگاه تحویل داده شود.

ادرار:

نمونه های ادرار در یک ظرف مخصوص جمع آوری می شوند. قبل از جمع آوری نمونه در ظرف، به بیماران دستورالعمل هایی در مورد نحوه تمیز کردن ناحیه تناسلی و تخلیه کمی ادرار داده می شود. برای آزمایش های خاص، مانند نمونه های ادرار 24 ساعته که در خانه جمع آوری می شوند، باید در طی فرآیند جمع آوری در یخچال قرار گیرند.

بزاق:

این نوع نمونه ممکن است با استفاده از یک سواب جمع آوری شود یا اگر به حجم بیشتری برای آزمایش نیاز است، ممکن است به بیماران آموزش داده شود که بدون تولید خلط، نمونه را جمع آوری کنند.

برخی از نمونه ها با کشیدن سواب بر روی ناحیه آسیب دیده جمع آوری می شوند. نمونه گیری را می توان در کلینیک، مطب پزشک یا در بیمارستان انجام داد. نمونه ممکن است برای تجزیه و تحلیل به آزمایشگاه ارسال شود. به عنوان مثال کشت ترشحات حلقی، بینی، واژن و زخم های سطحی از این طریق به دست می آیند. این به طور کلی سریع، نسبتاً بدون درد و بدون عوارض جانبی هستند.

برخی از نمونه ها تنها با عبور از پوشش های محافظ بدن (به عنوان مثال پوست) بدست می آیند، مانند نمونه های خون. جمع آوری نمونه های بافتی فرایند پیچیده تری است و برای به دست آوردن نمونه ممکن است به بی حس ک